O artyście
Wlodzimierz Pawlak (ur. 1957, Korytow) to jeden z czolowych przedstawicieli polskiego malarstwa wspolczesnego — malarz, poeta, performancer i teoretyk sztuki. Studiowal na Akademii Sztuk Pieknych w Warszawie w pracowni malarskiej Rajmunda Ziemskiego, ukonczyl studia w 1985 roku praca dyplomowa "Obrazy zamalowane".
Pod koniec 1982 roku, bedac jeszcze studentem, wspolzalozyl grupe artystyczna Gruppa wraz z Ryszardem Grzybem, Pawlem Kowalewskim, Jaroslawem Modzelewskim, Markiem Sobczykiem i Ryszardem Wozniakiem. W okresie stanu wojennego Gruppa organizowala odwazne wystawy i akcje komentujace polska rzeczywistosc spoleczno-polityczna, stajac sie jedna z definiujacych formacji polskiej sztuki lat 80.
Tworczosc Pawlaka oscyluje miedzy geometryczna abstrakcja a konceptualnymi badaniami natury obrazu. Kluczowe cykle obejmuja "Tablice dydaktyczne" (1987-88) — siatki ideogramow, wykresow i map; "Dzienniki" (od 1989) — niefiguratywne prace tworzace wieloletni cykl; oraz "Partyture do baletu Sokrates" — obrazy wykorzystujace pieciolinie muzyczne pokryte ekspresyjnym kolorem, badajace zwiazki miedzy malarstwem a muzyka.
W 1990 roku zdobyl Grand Prix na 22. Miedzynarodowym Festiwalu Malarstwa w Cagnes-sur-Mer za cykl Dziennikow, a w 2017 roku otrzymal Nagrode im. Jana Cybisa. Wystawa retrospektywna "Autoportret w powidokach" odbyla sie w Zachecie w 2008 roku. Od 1986 roku wykladal na Akademii Sztuk Pieknych w Warszawie.
Jego prace znajduja sie w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Muzeach Narodowych w Warszawie, Wroclawiu i Krakowie, w Zachecie, w kolekcji sztuki wspolczesnej Parlamentu Europejskiego oraz w kolekcji Departamentu Stanu USA.
